GMP-TL778 آنتی‌بادی مونوکلونال ضد CD137 انسانی باعث تکثیر سلول‌های T و ترشح سیتوکین می‌شود

4-1BB که با نام CD137 نیز شناخته می‌شود، یک گیرنده القایی سطح سلول و یکی از اعضای ابرخانواده گیرنده فاکتور نکروز تومور (گیرنده فاکتور نکروز تومور، TNFR) است. CD137 توسط ژن 9 عضو ابرخانواده گیرنده فاکتور نکروز تومور (TNFRSF9) کدگذاری می‌شود و به طور گسترده در سطح سلول‌های T فعال شده و سلول‌های NK بیان می‌شود. لیگاند آن، CD137L، که آن هم عضوی از TNFSF است، یک گیرنده کمک‌تحریک القایی است که توسط سلول‌های T CD4+ و CD8+ فعال شده، NKT، سلول‌های NK، DC، ماکروفاژها، ائوزینوفیل‌ها، نوتروفیل‌ها و ماست سل‌ها، به ویژه در سلول‌های T CD8+ بیان می‌شود. CD137/CD137L با انتقال سیگنال‌های فعال‌سازی، تکثیر یا آپوپتوز بین سلول‌های ایمنی، پاسخ‌های ایمنی را واسطه‌گری می‌کنند. فعال‌سازی CD137 می‌تواند تکثیر سلول‌های NK و T را تحریک کرده و فعالیت ضد توموری ایجاد کند که باعث پاسخ‌های حافظه پایدار می‌شود. آنتی‌بادی مونوکلونال 4-1BB می‌تواند 4-1BB را فعال کند تا فاکتورهای مرتبط با TNFR یعنی TRAF1 و TRAF2 را جذب کند. سپس، TRAF1 و TRAF2 یک هتروترایمر تشکیل می‌دهند که انتقال سیگنال را از طریق مسیر c-Jun N terminal kinase (JNK) یا مسیر extracellular signal-regulated kinase (ERK) تقویت می‌کند. این هتروترایمر می‌تواند تکثیر سلول‌های T و سلول‌های ارائه دهنده آنتی‌ژن را تحریک کند، پاسخ ایمنی ضد توموری بدن را بهبود بخشد و از طریق رونویسی NF-κB سیتوکین‌ها را ترشح کند.